Fiver

Fiver
10 april 2007 – 31 mei 2011 †
Op 18 mei 2011 werd ik deelgenoot gemaakt van het verhaal rondom Fiver, een Amerikaanse Sheltie met stamboom. Het was een werkelijk p ràchtige gecastreerde reu van groot Amerikaans type, meer Collie dan Sheltie.

Ik kreeg een mail van Debbie v B. van de Sheltie Rescue met de vraag om eens te gaan kijken naar de situatie van Fiver. Hij was geplaatst bij een vrouw in Maastricht en het ging goed op een belangrijk punt na. Hij had de Keeshond van haar vriend gebeten. De hoop was dat het allemaal wel mee zou vallen en dat het een rangordeprobleem betrof.

Dit was het verhaal dat ik te horen kreeg:

“Zijn eigenaren hadden met meegenomen uit Amerika, maar toen ze terug gingen wilden ze hem niet meer meenemen, want hij had een ‘probleem’. Ze hadden hem naar het asiel willen brengen, maar via een kennis is hij bij de SSR (Stichting Sheltie Rescue) beland. Op 24-12-2010, hij is dan 3,5 jaar, komt Fiver aan op station Coevorden en neemt Debbie van de SSR hem van zijn eigenaar over. Het gelukt lijkt hem toe te lachen.

De prikband gaat natuurlijk meteen af en er zit al een flinke gleuf in zijn kraag. Zoals gebruikelijk wordt Fiver de eerste dagen met rust gelaten en mag hij eerst aan de roedel Shelties wennen. Alles gaat geweldig en men vraagt zich af wat nu eigenlijk het probleem is. Fiver is wat terughoudend en laat zich niet makkelijk knuffelen, maar onder commando laat hij alles toe. Hij is geweldig, in hoge klasse getraind en luistert als de beste.

Na een dag of vijf komt het probleem echter te voorschijn, Fiver begint zijn eigenaresse te claimen tegenover de andere honden, zich agressief naar de Shelties te gedragen en alles te controleren. Dit lijdt tot veel spanning en zelfs angst binnen de roedel Shelties. Hij moet zelfs de bench in om de hen te beschermen. Ook met bezoek is Fiver onhandelbaar, hij raakt snel uit balans wanneer de rust wordt verstoord. Dan valt hij uit naar de in zijn ogen veroorzaker van deze onrust.

Fiver wordt op 25-01-2011 verplaatst naar een gedragstherapeut in Duitsland, met als doel hem wat sociale vaardigheden bij te brengen. Het gaat geweldig tussen hem en de Mechelaar teven. Wanneer hij onderaan in de rangorde staat, is hij prima te hanteren. Hij heeft veel behoefte aan een duidelijke leider. Zo tussen die Mechelaar teven heeft hij niets te vertellen en kan hij gewoon hond zijn. Hij kan hier ook wennen aan de aanwezigheid van mannen, want daar heeft Fiver duidelijk een probleem mee. Fiver gaat mee naar de hondenschool en ontpopt zich tot een ware werkhond. Binnen twee lessen heeft hij bijna alle toestellen van de behendigheid door en hij kan zelfs helpen het gedrag van agressieve reuen te verbeteren. Helaas kan hij hier wegens de komst van een pup niet lang genoeg blijven…

13-02-2011 gaat Fiver naar Debby in Zeeland, die meer mogelijkheden heeft om honden gescheiden te houden. Zij heeft zelf Shelties en Goldens en Fiver heeft het al snel weer gemunt op de Shelties. Met de Goldens gaat het overigens super.

Via de Stichting Collie in nood komen al snel mogelijke nieuwe eigenaren voor Fiver binnen. Bij de eerste bezoekers lijkt alles goed te komen, het gaat goed tussen Fiver en hun andere Collie teef. Dus 21-02-2011 verhuisd Fiver weer en alles lijkt hier goed te gaan.

Helaas moest Fiver op 10-04-2011 weer weggehaald worden… de jongste dochter van het gezin is wegens gebeurtenissen bang van hem geworden en ze durft zich nauwelijks meer te bewegen wanneer hij binnen is. Fiver op zijn beurt is zeer alert op haar en gromt op een akelige manier naar haar. Fiver wordt opgehaald om de situatie iet uit de hand te laten lopen. Om te voorkomen dat Fiver weer twee keer moest verhuizen, is hij linea recta naar de laatste hoop gebracht in Maastricht. Aangezien het Fiver’s verjaardag was, had de nieuwe eigenaresse zelfs taart in huis gehaald.
Verder waren nog aanwezig twee Collie dames, waarmee hij het goed kon vinden. Happy end? Helaas… dit keer keert Fiver zich tegen het keeshondje van haar vriend.”

Op dit punt werd mijn hulp ingeroepen en samen met Marion van de SSR zijn we op zaterdag 21 mei naar Helmond gegaan, waar de vriend met het Keeshondje wonen. We kwamen liever naar Maastricht, maar dan duurde het te lang voor we een ontmoeting konden regelen. Wat we zagen was een complexe gezinssituatie die eigenlijk ongeschikt is voor een hond als Fiver. Beide eigenaren hebben aandoeningen die ook hun psychische mogelijkheden beperken, zoals het lezen van lichaamstaal en Fiver kalm en beheerst begeleiden. Om hen toch een eerlijke kans te geven heb ik een behandelplan opgesteld, het de eigenaresse laten lezen en ben ik op dinsdag 31 mei terug gegaan. De problemen rondom Fiver werden toen al groter, het keeshondje was weer aangevallen en nu ook bezoek. Na een diepgaand en emotioneel gesprek komen de eigenaren tot de conclusie dat ze Fiver niet dat kunnen bieden wat hij zo hard nodig heeft. Liefde alleen is hier niet genoeg. Vanwege de gevaarlijke situatie heb ik met de SSR gebeld en werd mij gevraagd om Fiver direct mee te nemen. Na even slikken heb ik dat gedaan wat het beste was en heb ik Fiver meegenomen. Toen ik hoorde dat hij werd ingeslapen, ben ik meegegaan om hem te steunen in zijn laatste moment.
Fiver kon niet de juiste mogelijkheden geboden worden om in deze maatschappij te kunnen leven, te gek voor worden! Ik ben nog dagen van slag geweest, dat hem dit allemaal moest overkomen.

Ik wil graag de mensen van de SSR en de gedragstherapeute in Duitsland bedanken voor hun inzet, evenals alle eigenaren die een poging hebben gewaagd om Fiver va een liefdevol thuis te voorzien.

Dit verhaal is een eerbetoon aan Fiver en alle honden die wegens gedrag ingeslapen moeten worden.

Als je snel over de eerste foto van Fiver kijkt, lijkt het net alsof hij vleugels heeft, of alsof er een engel achter hem staat. Al bij de eerste keer zag ik een beeld van een engel achter hem staan, dus ik keek er niet beter naar. Nu pas zie ik dat het een stoel is. Een voorgevoel? Wie zal het zeggen…